#allesopzijnkop

Daar zat ik dan. In februari van dit jaar. Met mijn ontslagbrief op schoot in gesprek met de baas. Wat was ik trots op mezelf. Ein-de-lijk had ik de stap gezet en hardop gezegd dat ik eigen baas wil worden. Dat ik dichter bij huis wil werken en meer tijd met mijn kinderen wil doorbrengen. Dat ik ervan overtuigd ben dat ik de kar ook alleen kan trekken.

En toen.. kwam de lockdown. Ik was er stil van toen de wereld op slot ging. Geschrokken ook. Want ik had net mijn baan opgezegd. Mijn zekerheid. Mijn inkomen. En ik kon niet meer terug. Dat wilde ik ook niet, maar wat werd het ineens eng!

Even terug in de tijd. In 2007 rondde ik mijn rechtenstudie af om, na een klein uitstapje bij een rechtsbijstandsverzekeraar, in 2009 advocaat te worden. Ik heb bij twee verschillende kantoren in loondienst gewerkt met hele fijne collega’s waar ik ontzettend veel van heb geleerd, maar toch… die stille wens om eigen baas te zijn bleek niet zo stil als ik dacht en uiteindelijk durfde ik in februari 2020 dus mijn baan op te zeggen.

Op 1 mei 2020 ben ik begonnen en is mijn eenmanskantoor aangehaakt bij Esq. Advocaten in Geertruidenberg. Een deel van mijn lopende zaken heb ik meegenomen vanuit mijn oude kantoor, maar verder stond ik ineens echt op eigen benen. In een andere plaats gaan werken betekent dan ook een heel nieuw netwerk opbouwen. Jezelf opnieuw bewijzen. En vooral: je eigen inkomen genereren. En dat is best wel pittig in een periode van thuiswerken, anderhalve meter afstand houden en kinderen die niet naar school en opvang mogen. Want hoe ontvang ik (nieuwe) cliënten? Hoe laat ze überhaupt weten dat ik hier ben neergestreken? En trouwens… waar zijn ze?

Hoewel je zou verwachten dat mensen gillend gek worden als ze wekenlang bij elkaar op de lip zitten en dat het aantal scheidingen (dus) snel zou toenemen in een periode van lockdown, bleef het akelig stil in mijn praktijk. Dat klinkt misschien een beetje naar, dat ik blij word van nieuwe scheidingen, maar het kan ook echt iets positiefs zijn. Want als advocaat kun je in een scheidingssituatie het verschil maken voor je cliënt. Je kunt naast het juridische werk soms ook een klankbord zijn en mensen helpen de zaken weer een beetje in perspectief te zien. Want laten we eerlijk zijn, een huwelijk dat écht duurzaam ontwricht is, heeft geen kans van slagen meer en kan het beste zo goed en eerlijk mogelijk worden afgewikkeld, rekening houdende met alle betrokken belangen, waaronder zeker ook die van de kinderen. En juist dáár ligt ook een taak voor de advocaat.

Helaas bleef mijn telefoon in de eerste maanden een beetje stil. De mensen wisten het ook niet zo goed, in die uitzonderlijke situatie waar we in terechtgekomen waren. Ze hadden vooral vragen over de omgangsregeling en het wel of niet brengen van de kinderen in verband met Corona. Hier schreef ik eerder al een stukje over, zie hieronder. Ik heb in deze periode dus vooral veel tijd gestoken in het beantwoorden van dit soort vragen en het geruststellen van (potentiële) cliënten. Dat hoort namelijk ook bij mijn werk. Niet iedere zaak wordt een zaak. En dat is ook goed, want soms zijn mensen meer geholpen met een luisterend oor. En als ik dat kan bieden, dan doe ik dat graag. Ik ben er namelijk van overtuigd dat dit zich vroeg of laat zal uitbetalen. In zaken, of in waardering.

Toch leverde dit alles een flinke financiële tegenvaller op, daar zal ik niet om liegen. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik deze gedachte niet zou kunnen ombuigen in iets positiefs. Want ineens had ik alle tijd om mijn dochter zelf op weg te helpen met haar huiswerk en mijn zoontje te leren (loop)fietsen. Ineens had ik tijd om handigheid te krijgen in de financiële administratie van mijn kantoor. Dat is zeker geen hobby, maar wel een noodzakelijk iets waar je maar beter goed in kunt zijn als je eigen baas bent.

En ineens besefte ik dat ik eindelijk mezelf ben. Ik heb de balans gevonden tussen werk en privé, tussen helpen en geholpen worden. Ik kan werken op mijn eigen manier en met de mensen met wie ik graag wil werken. Ik durf te staan voor wie ik ben en dat heb ik, gek genoeg, te danken aan de lockdown.

(In mijn volgende blog praat ik je bij over de tweede lockdown, want dat thuisonderwijs is toch echt niet helemaal mijn ding)

Diane Smeulders-Martens

CORONA EN DE ZORGREGELING

Call Now ButtonBel voor informatie