#alles op zijn kop (Diane Smeulders-Martens)

Daar zijn we dan. Enkele maanden verder, maar nog steeds in lockdown. Zo weinig mogelijk in contact met naasten. Amper naar kantoor. Niet naar buiten na 21.00 uur. Niet winkelen. Niet borrelen. En altijd maar dat mondkapje op.

Ik weet niet hoe jullie het ervaren, maar ik vind het zwaar. Ik ben een mensenmens. Ik wil contact. Kletsen, lachen en knuffelen. Ik wil naar kantoor om met mijn collega’s te kunnen werken. En ik wil sporten. Lekker met de maandaggroep in de rijbak aan de slag. Maar helaas. We zullen geduld moeten hebben. Nog even… Toch?

Een lichtpuntje is wel dat de basisscholen weer open zijn en het opgelegde thuisonderwijs geëindigd is. Want dat was niet helemaal aan mij besteed. En dat is zachtjes uitgedrukt. De laatste weken heb ik mij er echt doorheen moeten slepen. Ik vond het lastig om mijn 6-jarige dochter aan het werk te houden terwijl ik zelf mijn cliënten probeerde bij te staan via de laptop.

Ongeveer elke anderhalve minuut kwam er een vraag of opmerking vanachter de andere laptop. Mama… zal ik eerst rekenen doen of eerst taal? Mama… wil je even helpen? Mama… Ik kan niet inloggen. Mama… hoe laat heb ik ook alweer die toets? Mama… ik heb écht geen zin meer (8.45 uur). Mama… zijn alle moeders zo streng?

Mama… is moe. Het is niet te doen om zelf te werken en tussendoor een groep 3 kind te begeleiden bij haar eerste leeskilometers, haar sommetjes, haar werkstukken, haar zoom-meetings (op door de school vastgestelde tijdstippen!) en – jawel – haar toetsen.

Oh. En voor ik het vergeet. Er loopt dus ook nog een peuter rond. Niet dat ik die kan vergeten. Hij laat zich wel horen. En dat huis he. Dat maakt zichzelf ook niet schoon.

Wat was ik OPGELUCHT toen aangekondigd werd dat de basisscholen weer open mochten! Eindelijk weer ademruimte. Want echt… de weerstand van mijn dochter groeide zo ongeveer met de dag. Zij heeft net als de meeste kinderen zóveel baat bij contact met haar klasgenootjes en een juf die weet wat ze doet. Want eerlijk is eerlijk, ik ben geen goede juf. Lesgeven aan groep 3 is echt een vak apart. Mijn respect voor de leerkrachten die hier elke dag weer aan gaan staan. Wát een weerstand kan zo’n klein meisje vertonen als ze iets moet doen wat ze eigenlijk nog niet kan. Of beter gezegd, wat ze eigenlijk nog niet durft.

Het is eng om je grenzen te verleggen. Het is spannend om iets te doen wat je nog niet eerder deed. Maar dat is leren. En dat is een uitdaging. Eentje die ik zelf ook vaak uit de weg ben gegaan. Want hoe lang heb ik zitten wachten om mijn eigen kantoor te starten? En waarom? Veel te eng. Want er kan van alles misgaan en het is veel veiliger om je te “verstoppen” achter een baas.

Ook op dit vlak heeft de lockdown dus mijn ogen geopend. Leren is een proces van durven en van doen. Niet alleen voor een groep 3 kind, maar ook in de grote mensenwereld.

Wat ga jij doen?

PS: dochterlief is in die paar weken dat ze nu weer naar school gaat, volledig opgebloeid. Ze zit weer heerlijk in haar vel. En ik ook 😉

 

Call Now ButtonBel voor informatie